اگر آن يار نگاهي به دل ما مي كرد
گره از كار فروبستۀ ما وا مي كرد
نفسش جان جهان زنده نمايد ورنه
ديگران هم بكنند آنچه مسيحا مي كرد
كاش آن عرش نشين پادشه كشور جود
گذري از ره ما خاك نشين ها مي كرد
گويي از صحبت ما سخت به تنگ آمده بود
داشت با مادر خود فاطمه نجوا مي كرد
شايد اين زمزمه اش بود كه فرزندت كاش
زود مي آمد و زخم تو مداوا مي كرد
جهت سلامتی و تعجیل در ظهور منجی عالم بشریت صلوات
طاووس كبريايي! اي هديه خدايي!
تو ديدنيتريني، اي ديدني، كجايي؟
هر ديده مست راهت، غمديده در پناهت
خشكيده ياس عالم در حسرت جدايي
اي آسمان اوّل! اي سايبان آخر!
اي چشم چشمه عشق! رحمي به بينوايي
آرامتر كه من هم با كودكان بيايم
پايي نمانده ديگر، جز دست بر دعايي
سخت است بيتو بودن، سخت است بيتو ماندن
سخت است بيتو، بيتو، بييار دلربايي
هر درد را دوائي، هر سينه را صفايي
دنياست غرق ظلمت، تو نور و روشنايي
اي يادگار ديروز،اي ماندگار فردا
اي بيقرار امروز، جانا چه آشنايي
آسان نميتوان رفت از خوان رحمت تو
بگذار تا بمانم در زير گرد پايي
اُمّيد نااُميدان، مهدي سرت سلامت
سنگ است قلب بيتو، ننگ است بيوفايي
سيد جعفر علوي اُميد
يَخرُجُ نَاسٌ مِنَ المَشرِقِ فَيُوَطِّئوُنَ لِلمَهديِّ سُلطانَهُ.
مردمی از مشرق قيام میكنند و زمينۀ حكومت مهدی عليهالسلام را فراهم میكنند.
كنزالعمّال، ح 38657
مَا مِنْ يَوْمِ نَيْروُزٍ إلّا وَنَحنُ نَتَوَقَّعُ فِيهِ الفَرَجَ لِأنَّهُ مِنْ أيّامِنا وَأيّامِ شِيعَتِنا.
هيچ نوروزی نيست مگر آنكه ما در آن روز، منتظر فرج هستيم؛ زيرا نوروز از روزهای ما و شيعيان ماست.
مستدرک الوسائل، ج 6، ص 325